Dusit Zoo, Again and Again

ไปเขาดินติดกันเป็นวันที่สาม ตอนเช้ายายไปทำฟัน เด็ก ๆ บอกว่าอยากไปสวนสัตว์ให้แครอทแพะอีก แต่กว่าเด็ก ๆ จะออกสตาร์ตก็เที่ยงกว่า นั่งตุ๊ก ๆ ไปแป๊บเดียวถึง ลงจากตุ๊ก ๆ มา คนขับตุ๊ก ๆ ที่พาไปส่งวันแรกทักทายว่ามาอีกแล้ว

เด็ก ๆ มุ่งหน้าไปป้อนนมแพะ ป้อนไปหลายขวดจนป้าที่ดูแลสถานีแพะแถมให้ เห็นแม่จ่ายหลายรอบจนแทบว่าน่าจะเช็คบิลกันตอนป้อนนมเสร็จจะได้ไม่ต้องทอนตังค์หลายหน เด็ก ๆ อยากป้อนแครอทแต่ยังไม่ถึงเวลาที่แพะจะกินแครอท เด็ก ๆ เลยต้องไปให้อาหารปลาก่อน ซื้อขนมปังมาคนละก้อน กินมั่ง ให้ปลามั่ง ฉีกโยนให้อีกามั่ง พอโยนขนมปัง นกกระทุงบินมากันสองตัวมาคอยจับปลา แต่ปลาคงรู้แกว ไม่มากินขนมปังกันเลย แล้วนกกระทุงก็พยายามจะจับปลากแต่จับไม่ได้ ส่วนอีกาพอได้ขนมปังก้อนใหญ่ก็บินหายไป เด็ก ๆ ไม่ได้วิ่งไล่ตามไปดูเพราะเมื่อวานเห็นแล้วว่ามันได้ไปแบ่งกัน

ตามด้วยไปถีบจักรยานน้ำ คราวนี้เด็ก ๆ บอกให้เรานั่งตรงกลางแล้วเด็ก ๆ ผลัดกันเป็นคนถือหางเสือ ลำบ๊ากลำบากแม่ นั่งเมื่อยมากตรงกลางไม่มีที่วางขา แต่เด็ก ๆ สนุกกับการปั่นจักรยานน้ำเองถือหางเสือเอง เราก็ให้ลูกหัดถือหางเสือไป ถ้าเห็นว่าจะชนเราค่อยช่วย เด็ก ๆ มองเห็นขยะในน้ำ ถุงขนมกรุบกรอบที่คงปลิวลงมาในน้ำ เด็ก ๆ สนใจมาก ช่วยกันปั่นจักรยานน้ำให้ทับถุงขนม ทั้งเดินหน้าทับทั้งถอยหลังทับ เราว่ามันก็เป็นการฝึกหัด spatial awareness ที่ดีที่จะต้องถอยเรือที่มันยากยิ่งกว่าถอยรถเลยปล่อยให้ลูกขับเรือทับถุงขนมไปมาอยู่พักใหญ่

ขึ้นจากเรือมาร้อนเหงื่อตก มายืนตากพัดลมกันพักนึงแล้วมุ่งหน้าไปเซเว่น วันนี้มีเด็กนักเรียนจากสวนกุหลาบนนท์มาทัศนศึกษา เราก็งงเหมือนกันทำไมมาทัศนศึกษากันตั้งแต่ต้นเทอม แต่ก็ดีตรงที่ดูไม่เงียบเหงา เด็ก ๆ ต้องนั่งรถฟังบรรยาย ไม่ได้มีอิสระมาถีบจักรยานน้ำแบบลูก ๆ เรา แต่ก็ทำให้ร้านเซเว่นมีเด็ก ๆ แน่นมาก พอเด็ก ๆ ไปหมดแล้วลูก ๆ ถึงเลือกของได้เป็นรถของเล่นแบบถูก ๆ ที่ใส่ขนมได้ แกรนท์ชอบเอามาใส่ขนมบรรทุกไปมา เอารถตักมาตักย้ายไปย้ายมา คนขายจำได้ทักว่าไม่ได้มานาน ถ้ามาอีกทีปีหน้าสงสัยจะโตแล้ว

มานั่งกินขนมจากเซเว่นกัน มีผึ้งบินมาตอมแก้วโค้ก ต้องเอาไปวางไว้ไกล ๆ พอจะดูดก็ค่อยไปหยิบมา เรามานึก ๆ ดูเที่ยวแบบนี้เป็นธรรมชาติมากกว่าเที่ยวดิสนี่ย์เวิร์ลที่เป็นเมืองมหัศจรรย์ในฝันของวอลท์ ดิสนีย์ มหัศจรรย์มากไม่มียุง ไม่มีแมลงวัน ไม่มีผึ้ง ให้รบกวนรำคาญใจ (ยกเว้นกรณีมีจระเข้หลุดมางับเด็ก) เด็ก ๆ ไม่ได้ประทับใจอะไร ชอบอะไรธรรมชาติมากกว่าของปรุงแต่ง

เด็ก ๆ มาสวนสัตว์ไม่ได้เพื่อมาดูสัตว์ในกรง แต่มาดูสัตว์ตามธรรมชาติ นกพิราบ อีกา ที่หากินตามธรรมชาติ นกกระทุง ตัวเหี้ย ที่หากินตามธรรมชาติของมัน ตอนเด็ก ๆ นั่งกินมันฝรั่งพริงเกิล นกมายืนรอ แกรนท์วิ่งไล่นกเล่นอยู่พักใหญ่ นกกระพือปีกหนี แกรนท์ไล่ตั้งนานจนนกตัวนึงบินไปแล้วขนหลุดออกมา แกรนท์วิ่งไปเก็บเอาขนนกมาเล่น เป็นของเล่นที่มีคุณค่ามากเพราะได้มาด้วยความยากลำบากและไม่มีขาย เอามาพินิจพิจารณา เอามาลูบหน้าให้จั๊กจี้ ใส่กระเป๋าแม่บอกว่าให้เอากลับบ้านด้วย


ได้เวลาไปป้อนแครอทให้แพะ เด็ก ๆ ป้อนกันไปหลายเซ็ตจนป้าที่ดูแลซุ้มบอกว่าพอเถอะลูก ค่อยมาวันหลัง คงเกรงใจกระเป๋าสตางค์ของแม่ ความจริงแม่ว่ามันไม่แพงเลย ถูกกว่าสถานที่ท่องเที่ยวทั้งหลายที่ทัวร์ไปลง ถูกกว่าดิสนีย์เวิร์ลที่ลูกไม่ชอบ เราบ่นกะยายว่าขนาดพาไปโรงแรมที่ใคร ๆ ว่าดีที่สุดในดิสนีย์เวิร์ลยังไม่ชอบ ยายบอกว่าวันหลังพาไปใหม่เอาโรงแรมที่ถูกสุดในดิสนีย์เวิร์ลสิ อาจจะชอบ ถามลูก ๆ ว่าไปดิสนีย์เวิร์ลมั้ย ไม่ไปที่โรงแรมเดิมแล้วไปที่กางเต๊นท์ ลูก ๆ ตื่นเต้นถามว่าไปแค้มปิ้งใช่ไหม เช่ารถบ้านขับไปได้ไหม อยากไปแบบนั้น

จ่ายสตางค์ให้เขาดินรู้สึกไม่แพง เข้ารัฐบาลไทยทั้งหมด ไม่ได้เข้ากระเป๋าต่างชาติที่ไหน บริการก็ดีเป็นมิตรไม่มีการ upsell พยายามยัดเยียดให้เราซื้อโน่นซื้อนี่เกินจำเป็น มีแต่แถม ๆ ให้ ซื้อแครอทก็แถม ถีบเรือเขาให้สามสิบนาทีก็แถมให้เกิน ๆ ไป ที่เซเว่นยังแถมให้เติมน้ำแข็งหลายรอบ

เด็ก ๆ บอกว่าจะกลับบ้านละ แต่พอเดินผ่านหลุมหลบภัยสมัยสงครามโลกครั้งที่สองเด็ก ๆ สนใจอยากลงไปดู แต่มันแคบและมืดและมีเสียงเครื่องบินทิ้งระเบิดที่เขาเปิดให้บรรยากาศ แกวินเกิดกลัว บอกว่าพรุ่งนี้เอาไฟฉายมาแล้วค่อยมาดู

รู้สึกว่ามาสามวันได้ทำอะไรไม่ซ้ำกัน ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ ทุกวัน ทำอะไรแปลก ๆ ไม่ซ้ำเดิมทุกวัน ที่สำคัญได้ออกกำลังมากพอที่จะพลังไม่เหลือมากเกินไป บ่นกะแดเรลว่าวุ่นมาก ถ้าวันไหนไม่ได้ออกกำลังมากพอจะเกิดความปั่นป่วน แดเรลชอบใจบอกว่า Boys are always fun.

เดินกลับบ้านทางประตูหนึ่ง พอออกมาปุ๊บ คนขับตุ๊ก ๆ ที่มาส่งวันแรกติดเครื่องบอกว่าขึ้นรถผมครับ เหมือนกับว่ารออยู่แล้ว พี่คนขับชวนคุยถามว่ามาสวนสัตว์ทุกวันไม่เบื่อเหรอลูก ไม่อยากไปดรีมเวิร์ล สวนสยาม บ้างเหรอ เขาก็แนะนำให้ไปฟันเนเรียม ไปโน่นนี่ ความจริงเราน่ะอยากเหมาตุ๊ก ๆ เขาทั้งวันเลยนะ ขอเบอร์ไว้ดีกว่า นอกจากถูกกว่าเหมารถลีมูซีนแล้วลูกยังชอบมากกว่าอีกต่างหาก ลงจากตุ๊ก ๆ มาลูกยกมือไหว้ขอบคุณคนขับ เป็นที่ชื่นชมและทำให้ยายหน้าบานเหมือนจานดาวเทียมนาซ่า

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Dusit Zoo, Again

เมื่อวานนี้ยายวิ่งไปเช่าชุดขาว กลับมาส่งไม้ผลัดให้เราวิ่งไปบางลำพูไปซื้อชุดดำ เราจะไปเองแต่ยายบอกว่าให้น้องนัทพาไป เราไปแล้วไม่รู้เรื่อง

น้องนัทถามว่าซ้อนเวสป้านัทไปมั้ยพี่ เร็วดี จริง ๆ ก็อยากอยู่นะแต่ยายบอกห้าม เลยขึ้นแท็กซี่ไป ช่วงนี้เป็นช่วงที่เหมาะกับการซื้อชุดดำแบบสวยเรียบร้อย คนขายถามว่าจะเอาที่ราคาไหน เราบอกว่าเอาที่ไม่ร้อน

ถามอย่างตอบอย่าง แต่คนขายก็ไม่ว่าอะไร แนะให้เอาผ้าฝ้าย เบอร์ L ใส่ได้พอดี ขำ ๆ กับไซส์เสื้อผ้า อยู่อเมริกาไซส์ XS ยังใส่ได้ ถ้าเป็นยี่ห้อ Lands End ที่ไซส์เอาใจคนอ้วน ส่วนร้านอื่น ๆ ก็แค่ไซส์ S พอมาไทยต้องเป็น L ถุงน่องไทยนี่เราต้องไซส์ XL

ลองชุดเสร็จ เขาบอกว่าต้องแก้แขนให้ยาวขึ้น บอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงให้มารับ เลยไปสำเพ็งซื้อกระเป๋าผ้าก่อน น้องนัทรู้ทางเดินคล่องแคล่ว แป๊บเดียวได้กระเป๋าผ้ามาสองร้อยใบ ได้ fidget spinner แทนอันที่ลูกทำเสียเพราะไม่รู้ว่ามันโดนน้ำแล้วจะขึ้นสนิมมาอีกสองอัน เราลองหมุนแล้วคล่องดี อันละ 30 บาทไทย ยังไม่ถึง $1 ด้วยซ้ำ ภาษีก็ไม่มี

กลับบ้านรีบเอา fidget spinner ให้ลูก ๆ บอกว่าพี่นัทเอามาให้ เด็ก ๆ วิ่งไปกอดพี่นัทกันใหญ่ ให้ลูกเล่น fidget spinner รอระหว่างที่แม่กับพี่นัทไปกินข้าว บ่ายครึ่งแล้วร้านอาหารยกแผงกลับกันเกือบหมด เหลือร้านทิปปี้ที่ไม่ได้เป็นแผงลอยแต่เขาก็ว่าอาหารเกือบหมดเหมือนกัน รีบกิน จ่ายตังค์ แล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไม่รอลิฟท์ บอกเด็ก ๆ ว่าแม่มาแล้วไปสวนสัตว์กันได้แล้ว เพราะรู้ว่าลูก ๆ ต้องวิ่งเล่นอย่างน้อยที่สุดวันละหนึ่งชั่วโมงไม่ให้เกิดภาวะพลังงานเหลือแล้ววิ่งเล่นวุ่นวายทำของเสีย

แกรนท์บอกว่าให้ยายไปด้วย ยายเลยไปด้วยคน พอเราจะจ่ายค่าตุ๊ก ๆ เพิ่งเห็นว่าตะกี้รีบจัดจ่ายตังค์ที่ร้านทิปปี้แล้วลืมรับตังค์ทอน

ยายเข้าฟรีมีบัตรประชาชนแสดงความแก่ เด็ก ๆ อยากไปถีบเรืออีกเพราะคราวนี้มีผู้ใหญ่สองคน เด็ก ๆ ไม่ต้องแออัดกันลงไปที่เรือลำเดียวกัน แต่พอดีมีฟ้าแลบฟ้าร้อง ร้านเช่าเรือเลยปิดซะ เด็ก ๆ ไปให้อาหารแพะแทน ตอนแรกป้อนนมแพะ แล้วก็มาให้แครอทแพะ เด็ก ๆ สนุกกันมากเพราะไม่เคยทำ แพะก็มายืนรุมล้อม ยื่นให้แทบไม่ทันกันทีเดียว ป้าที่ร้านขายอาหารแพะบอกว่าหมู่นี้คนมาสวนสัตว์น้อย แม้วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ค่อยเยอะ ป้าเขาว่าหมู่นี้คนต้องระวังค่าใช้จ่ายกัน คงเพราะเป็นช่วงเปิดเทอม ช่วงเปิดเทอมของทุกประเทศเป็นเวลาที่เราชอบที่สุด เป็นช่วงที่โรงเรียนไม่พามาพิพิธภัณฑ์ ไม่มีทัศนศึกษากัน ไปไหนก็สะดวกเด็กน้อย


เด็ก ๆ ไปวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่นที่สวนสัตว์ ไม่มีเด็กอื่นเลย วิ่งไล่จับอะไรกันไปสักพัก ก็เอาหินก้อนใหญ่มาหาอะไรที่จะเอาหินทุบได้ เจอเศษฝาขวดก็เอามาทุบกัน เล่นอะไรแบบที่เราว่าเล่นงี่เง่าแต่จอห์น โฮลท์ บอกว่าเล่นฉลาด ตกลงเรางี่เง่า ไม่ใช่ลูกเล่นงี่เง่า

 

 

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Dusit Zoo

ปีนี้เด็ก ๆ ชอบนั่งตุ๊ก ๆ เพราะตรงนี้ไม่มีป๊อก ๆ เมื่อวานนี้เจ๊เกรซมาจากไต้หวัน เราบอกว่าจะไปเจอเจ๊ที่โรงแรมแล้วจะไปเอเชียทีคด้วยกัน นั่งตุ๊ก ๆ ไปที่โรงแรมเอเวอร์กรีนเพลซ เดี๋ยวนี้มีเซเว่นอยู่ใต้ตึกสะดวกยิ่งกว่าสมัยเราเคยอยู่เมื่อสิบกว่าปีก่อน

เจ๊มาถึงเด็ก ๆ วิ่งไปหนีห่าว สวัสดีทุกคนในกลุ่ม พาเจ๊กับน้องสาวและแม่ น้องเจ๊ อู้ว หน้าเหมือนกันจัง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเหมือนแม่สักคน (แม่สวยกว่าลูก ๆ) ขี้นรถไฟฟ้าสถานีราชเทวีไปที่สถานีตากสิน ลงเรือไปเอเชียทีค โชคดีที่เรือกำลังจะออกไม่ต้องรอนาน วิ่งขึ้นเรือแล้วเรือก็ออกเลย ไปถึงเอเชียทีค เจ๊ขอตัวไปกินข้าวกับแม่และน้อง ๆ เด็ก ๆ ไปขับ atv ข้างล่างที่เคยขับ เขาเขียนว่าให้ขับ 13 นาที แต่จริง ๆ ก็ให้ขับราว ๆ 25 นาที เพราะไม่ค่อยมีใคร ถ้าไม่มีใครขับเลยดูเงียบเหงาเกินไป

เสร็จจากขับรถ atv ที่เด็ก ๆ ชอบก็ไปนั่งกินไอติมสเวนเซ่นเพราะร้อนมากอยากกินน้ำ เลยชวนเด็ก ๆ ไปกินไอติม แกรนท์สั่งไอติมกับวาฟเฟิล วินบอกว่าเอาแค่ไอติมมินท์สองลูกธรรมดา พนักงานสาวที่ร้านสามคนมาจ้องหน้าวิน ซุบซิบกันว่าหล่อจัง ปีนี้รู้สึกมีคนชมบ่อย ทั้ง ๆ ที่ก็หน้าเดิมแถมยังไปตัดผมทรงทหารมาซะอีก เพราะไปตัดตรงย่านทหาร บอกทอมว่าตอนนี้หน้าตาเหมือน two little Army officers

วินสั่งไอติมมินท์สองลูกแต่ได้ลูกเบ้อเร่อมากจนวินกินไม่หมด แกรนท์ก็กินของแกรนท์ไม่หมด ที่เหลือก็แม่กินไง เราเลยไม่เคยสั่งไอติมเลย กินของเหลือลูกก็อิ่มจนอ้วนแล้ว

กินเสร็จ เด็ก ๆ บอกว่าอยากนั่งชิงช้าสวรรค์ วินบอกว่าอยากนั่งกับป้าเกรซ แกรนท์บอกว่าไม่เป็นไรนั่งกับใครก็ได้ คนน้อยมาก ๆ แทบไม่มีคิว วินสูงเกิน 120 แต่ก็อนุโลมเป็นตั๋วเด็กเพราะหน้ายังเด็กแต่ตัวโตเหลือเกิน ส่วนเราก็ราคาไทย 250 ป้ายไม่มีบอกเลยว่าคนไทยลดให้ มีแต่ราคาภาษาอังกฤษที่เก็บคนต่างชาติเต็มราคาหน้าตั๋ว เจ๊ตามมาทีหลังเลยซื้อตั๋วเองทีหลังเลยต้องจ่ายราคาหน้าตั๋ว ไม่งั้นถ้ามากะเราซะก็ได้ราคาไทย ถ้าไม่พูดก็ดูไม่รู้ว่าคนไทยมั้ย อ้อ แต่ถ้าจะดูออกก็ตรงที่เจ๊ใส่เสื้อสีฟ้าในเวลาที่คนไทยเขาใส่สีดำกัน


เด็ก ๆ ดีใจที่ได้นั่งชิงช้าสวรรค์กับป้าเกรซเหมือนที่เคยไปนั่งเคเบิลคาร์กันที่ไต้หวัน หมุนสามรอบก็ลงแล้ว ยังไม่ทันดูวิวอะไรเท่าไหร่เพราะมัวดูเด็ก ๆ เมื่อปีที่แล้วเด็ก ๆ นั่งเรียบร้อยไม่ซ่า เราได้เห็นวิวเยอะหน่อย ปีนี้ซ่าปิด ๆ เปิด ๆ ไฟ แกว่งชิงช้าไป ๆ มา ๆ เราเลยมัวแต่ดูเด็กไม่ได้ดูวิว

ตอนชิงช้าสวรรค์ขึ้นไปสูง มองลงมาเห็นที่ขับรถ atv อีกที่นึงที่ดูวิ่งเร็วมาก ๆ เด็ก ๆ สนใจ พอลงจากชิงช้าสวรรค์เลยมุ่งตรงไปเล่นกัน ถามเจ้าหน้าที่ว่ามีรถเด็กแบบเร็ว ๆ มั้ย เขาบอกว่ารถเด็กเขาปรับไว้ช้า จะให้ปรับให้เร็วก็ได้ถ้าเราโอเคว่ามันอันตราย เราว่าโอเค

แกรนท์สนุกมากกับรถ atv คันเล็กที่วิ่งเร็วจี๋ บิดอย่างมันส์สะใจไล่แซงผู้ใหญ่ที่ขับรถ atv คันใหญ่ทั้งสนาม พอแซงได้สนุกสะใจ เข้าโค้งแคบไปได้ก่อน หน้าตามีความสุขสนุกสุดขีด จะว่าไปคุ้มกว่าดิสนี่ย์มาก เพราะดิสนี่ย์รอคิวครึ่งชั่วโมง เล่นซะห้านาที ที่สำคัญคือดิสนี่ย์มีแต่ของเล่นแบบปลอดภัย แต่เด็ก ๆ บ้านนี้ชอบแบบเสี่ยงภัย

เสร็จจาก atv ก็ดึกเกินเวลานอนของเด็ก ๆ พาเจ๊และคณะไปเรียกแท็กซี่ที่คิว ไม่มีคนรอคิวข้างหน้าเลย เป็นช่วง low season ละมัง เรียกรถให้เจ๊แล้วก็เรียกให้ตัวเองด้วยคันนึง เด็ก ๆ ขึ้นแท็กซี่แป๊บเดียวก็หลับไปเลย  แต่ยังไงต้องตื่นมาเดินขึ้นบ้าน อาบน้ำ แปรงฟัน กว่าจะได้นอนก็ดึก

เช้านี้ถามเด็ก ๆ ว่าไปให้อาหารปลาที่เขาดินกันมั้ย เด็ก ๆ อยากไป แต่กว่าจะกินข้าว แปรงฟัน แต่งตัวไปกันจริง ๆ ก็บ่ายโมง นั่งตุ๊ก ๆ ไปแค่แปดสิบบาท ดีกว่าไปโลตัสมาก แม้จะเสียค่าเข้าผู้ใหญ่ร้อยนึง เด็กคนละยี่สิบ แต่เข้าไปแล้วรู้สึกว่าเราเป็นเจ้าของเขาดิน แทบไม่มีคนมาเที่ยว ที่ดินกว้าง ลมก็เย็นใช้ได้เลย โดยเฉพาะวันนี้ไม่มีแดด

เด็ก ๆ อยากปั่นจักรยานน้ำกันอีก แทบไม่มีคน มีจักรยานน้ำอยู่สามสี่คัน ปั่นกันได้สบาย ๆ ไม่ต้องคอยระวังกัน น่าแปลกใจที่ไม่มีใครมาเที่ยว นักท่องเที่ยวก็คงไม่มาเพราะสวนสัตว์กรุงเทพไม่ได้มีชื่อเสียงเรื่องสัตว์ แต่เป็นป่าในกรุงที่ใช้ได้เลยทีเดียว สะอาด มีห้องน้ำ มีเซเว่น

ขึ้นจากปั่นจักรยานน้ำ เจ้าหน้าที่บอกว่าให้ถอดชูชีพวางไว้ แกรนท์ดึงเสื้อแม่ถามว่า วางไว้ตรงนี้ แล้วเขาจะเก็บมั้ย เจ้าหน้าที่หัวเราะบอกว่า เดี๋ยวเก็บ ขอบคุณที่เป็นห่วง

ไปซื้อขนมปังมาให้ปลา ก้อนละยี่สิบบาทถูกจัง เด็ก ๆ รับมาแล้วยกมือไหว้ขอบคุณคนขาย ทำให้ยายคนขายปลื้ม เด็ก ๆ โยนให้ปลา ปลาขึ้นมากิน นกกินปลาก็มาด้วยเหมือนกัน เห็นมันพยายามจับปลาที่มากินขนมปัง แต่เห็นมันพยายามหลายทีก็ยังไม่ได้ปลาก มีตัวหนึ่งมันจับได้เข้าไปในปากแล้วแต่ปลาดิ้นหลุด เด็ก ๆ ชอบดูมาก ชอบดูกว่าสัตว์ในกรงที่เด็ก ๆ ไม่ได้อยากดู

ให้ขนมปังไปคนละก้อนเด็ก ๆ ขอไปเล่นในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ที่เด็ก ๆ จำได้ว่าเคยชอบมามุดเข้ามุดออก วิ่งเล่นกันสักพักแล้วขอปาขนมปังให้ปลาอีก วินปาไปลองหยิบมากินเองไปด้วย บอกว่าอร่อยดี


เด็ก ๆ ไปซื้อขนมปังอีกคนละก้อน คราวนี้เอามาแทะกินเองทั้งก้อน คนขายบอกว่ากินได้นะ อบเมื่อเช้านี้เอง มองดูแล้วก็ขนมปังแห้ง ๆ เพราะตากลมจนแห้ง เนื้อพรุน ๆ ไม่ใช่แบบเนื้อหนาแน่นแบบโฮลฟู้ดส์ แต่เป็นของที่ไม่เคยกินมาก่อนแล้วก็กินตอนหิว กลายเป็นของอร่อย เด็ก ๆ มานั่งกินที่ศาลา สักพักหิวน้ำ เราบอกว่าเดี๋ยวไปซื้อเซเว่นให้นั่งรอตรงนี้นะ วินบอกว่าไม่เอา กลัว วินไปด้วยแต่กินยังไม่เสร็จเดี๋ยวไปหกที่ร้านเขา เราบอกว่าให้ถือเข้าเซเว่นเฉย ๆ อย่าหยิบมากินจะได้ไม่หก

เข้าไปที่เซเว่น พนักงานทักว่า ไม่เห็นตั้งนาน เดี๋ยวนี้โตแล้ว แล้วทักแกรนท์ว่าทำไมวันนี้ไม่พูดเลย ปีที่แล้วจ้อไม่หยุดตั้งแต่เดินเข้าร้านจนเดินออก แกรนท์เขินเลยไม่ยอมพูด

เด็ก ๆ เอาขนมปังมากินต่อที่ศาลาใหญ่ใกล้ ๆ เซเว่น ศาลานี้นั่งได้สักสามสิบคน แต่วันนี้แทบไม่มีใคร ศาลาเป็นของเรา พอนั่งกินขนมปังก็เริ่มมีอีกามารุม จากห้าตัวเป็นสิบตัว จากสิบเป็นสามสิบ เหมือนมันร้องเรียกฝูงมันให้มารอกิน มีอีกาตามมาสมทบเกาะอยู่แถวต้นไม้อีกเยอะแยะ ตรงไหนที่เด็ก ๆ กินแล้วหกก็จะมีนกพิราบที่ตัวเล็กกว่าเข้ามาเก็บกวาดกินเศษ อีกาก็ไม่เห็นว่าอะไร ไม่ได้ไล่นกพิราบ อีกาชอบแบบเป็นก้อนเป็นคำ วินฉีกขนมปังออกมาแล้วทำหลุดมือตกพื้น มีอีกามาคาบไป เด็ก ๆ ก็สามารถนั่งแทะขนมปังแห้ง ๆ ไปมองอีกาไปได้อย่างไม่ขัดเขิน และสนุกซะอีกแน่ะ แกรนท์กินขนมปังไปสักพักคงอยากดูว่าอีกาจะกินมั้ย บอกว่าอิ่มแล้ว บิขนมปังโยนออกไปให้อีกา ก็แปลกที่มันไม่ได้แย่งกันแบบปลา มันเหมือนจะรู้กันว่าถ้าโยนมาแล้วก้อนต่อไปตัวนั้นต้องได้ ตัวที่ได้แล้วมันก็บินไปเลยไม่มาต่อคิวซ้ำซาก เราดูแล้วก็รู้สึกสนุกดีเหมือนกัน

สักพักแกรนท์ลองโยนขนมปังก้อนใหญ่ลงพื้น อีกาตัวนึงหยิบได้บินไป มีอีกตัวบินไล่ตามหลังไปติด ๆ ไม่รู้ว่าไปขอส่วนแบ่งหรือไปแย่ง เราก็ไม่เคยศึกษาเรื่องอีกาพอจะเดา จำได้เลา ๆ ว่านกเป็นสัตว์ฝูงมันจะมีลำดับในฝูงของมันที่มันรู้กันเองว่าตัวไหนต้องได้ก่อนได้หลังโดยไม่ต้องยืนต่อคิวเหมือนคน

เด็ก ๆ สนุกมาก ๆ กับการดูสัตว์จริง ๆ ที่กำลังใช้ชีวิตจริง ๆ มากกว่าสัตว์ในกรงที่แค่เดินไปเดินมา ไม่ได้ทำอะไรที่เด็ก ๆ เห็นว่าน่าสนใจ

เสร็จจากกินขนมปัง ชวนเด็ก ๆ ไปเล่นที่สนามเด็กเล่น ไม่มีเด็กมาเล่นเลยสักคนเดียว สนามเด็กเล่นเป็นของเราอีกแล้ว บอกให้เด็ก ๆ เล่นซะให้พอจะได้ออกแรงซะให้พอใจ ไม่วุ่นวายวิ่งเล่นในบ้านจนต้องไปห้องฉุกเฉินเย็บแผลทำแผลอีก

สี่โมงเย็นเด็ก ๆ จะกลับบ้าน เดินออกมาตุ๊ก ๆ ถามว่าไปมั้ย คิดร้อยนึง ที่จริงแพงกว่าแท็กซี่แต่ก็ไม่ต้องออกไปโบก แล้วเด็ก ๆ ก็ชอบนั่ง คนขับตุ๊ก ๆ ชวนคุย ถามว่าที่อเมริกามีตุ๊ก ๆ มั้ย วินบอกว่าไม่มีครับ คนขับตุ๊ก ๆ แนะนำเราว่าถ้าจะพาเด็ก ๆ นั่งรถไฟไปเที่ยวแปดริ้วต้องขึ้นรถไฟที่มักกะสัน ไม่ต้องไปจนถึงหัวลำโพง ถ้าจะไปกาญจนบุรีขึ้นที่สถานีสามเสนได้เลย เด็ก ๆ ยังไม่เคยขึ้นรถไฟไทย ปีนี้ไม่ค่อยยุ่งวุ่นวาย คิดว่าพาขึ้นได้ รถไฟแต่ละที่แต่ละประเทศก็มีสีสันของแต่ละประเทศ สนุกกว่านั่งรถเก๋งหรือนั่งเครื่องบิน

พอลงจากตุ๊ก ๆ เราจ่ายเงิน เด็ก ๆ ยกมือไหว้ขอบคุณคนขับ คนขับชมเปาะ ๆ ว่าลูกฝรั่งอยู่อเมริกาแต่มารยาทไทยดีเยี่ยม ปีนี้เด็ก ๆ รู้จักไหว้ขอบคุณทุกครั้งทุกที่ไม่ว่าจะซื้อของเซเว่น กินสเวนเซ่น หรือซื้อหมูปิ้ง แม่ค้าหมูปิ้งปลื้มจัดบอกว่าไม่ซื้อก็ได้นะแต่พาลงมาให้หนูดูหน้าหน่อย ทำให้ยายหน้าบาน แต่รู้สึกว่าชักจะชมมากไปหน่อย

กลับบ้านมาอาบน้ำสระผม น้ำที่ออกจากก๊อกร้อนมากจนไม่ต้องมีเครื่องทำน้ำอุ่นที่เอาออกไปเปลี่ยน แต่ยังไม่ทันใส่เครื่องใหม่ก็รู้สึกว่าไม่ต้องใส่ก็ได้ บางวันรู้สึกว่าน้ำอุ่นไปอยากอาบเย็น ๆ ชื่นใจ ยายบ่นว่าคราวหน้าไม่เอาแล้วไม่มาหน้าร้อนแล้ว มาช่วงหน้าหนาวดีกว่า เด็ก ๆ ก็ร้อนขลุกอยู่แต่ในห้องแอร์กัน วัน ๆ ต้องคิดว่าจะพาไปไหนดีให้ได้ปิดแอร์พักบ้างแล้วก็ออกไปวิ่งเล่นให้เต็มที่

เขาดินดูจะดีที่สุด ไปโลตัสไม่เสียตังค์ค่าเข้าแต่เสียตังค์กับวิดีโอเกม เขาดินทั้งใหญ่ กว้าง ไม่มีคน ไม่แพง ช่วงนี้ รร กรุงเทพเพิ่งเปิดเทอม ไม่มีนักเรียนมาทัศนศึกษา จ่ายแค่ร้อยสี่สิบเหมือนเขาดินเป็นของเรา

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Walking Coupon

วันนี้วินขอลงไปตลาดกับยายตั้งแต่เช้าเพราะจะไปหาดู fidget spinner แทนอันเก่าที่มีอยู่ที่เมื่อวันก่อนน้ำหกใส่แล้วสนิมขึ้นหมุนไม่ไป วินบอกว่าเมื่อวานนี้ตอนพี่นัทพาไปเซเว่นวินเดินผ่านร้านขาย fidget spinner วินเลยอยากไปดูว่ายังมีรึเปล่า ยายจูงลงไปด้วย ทิ้งแกรนท์ไว้กับแม่ข้างบนตึก จูงวินไปไม่ลำบาก รู้ว่าไม่หนีไปไหน ไม่ไปย่ำน้ำแฉะให้น้ำกระจาย ไม่วิ่งพรวดพราดน่ากลัวรถชน เรียกว่าเป็นเด็กเรียบร้อยอย่างที่ อ กิ่งแก้ว บอกว่าลูกคุณคนนี้ผิดปรกติ แต่เป็นความผิดปรกติของเด็กที่ผู้ใหญ่ชอบนั้นแล

ยายจูงไปซื้อถังใส่น้ำมาใบนึง ยายบอกว่าไม่ได้ต่อแต่คนขายลดราคาให้เอง ร้านโอเลี้ยงก็ให้ก่อนคนอื่น บอกคนอื่นที่เข้าคิวอยู่ก่อนว่ารอก่อนนะเด็กอยากกินให้เด็กก่อน ร้านหมูปิ้งเป็นตุ๊ดพิเศษสุดบอกว่าเดี๋ยวหนูย่างให้ใหม่เลยนะคะ

เดินกลับขึ้นตึกยายเจอคุณพิทักษ์ถามว่าพูดไทยได้มั้ย วินตอบว่า พูดได้ครับ อย่างเรียบร้อยสำเนียงดี ไหว้สวย คุณพิทักษ์ชมยกใหญ่ ยายหน้าบานกว่าจานกระด้ง บอกว่าวินไปตลาดกับยายทุกวันนะ

ตอนสาย ๆ คุณสุรัชพี่ชายพี่สุรีย์โทรมาบอกว่าจะมารับกระเป๋าวันนี้เลยไม่ต้องรอวันเสาร์ ยายเลยขอติดรถไปลงที่รามาไปทำฟัน ส่วนเด็ก ๆ บอกว่าอยากไปโลตัส อยากนั่งรถป๊อก ๆ ไป แต่ตรงนี้ไม่มีรถป๊อก ๆ เหมือนแถวบ้านตลิ่งชัน แกรนท์บอกว่านั่งตุ๊ก ๆ ก็ได้ ที่จริงตอนอยู่ตลิ่งชันเด็ก ๆ บอกว่าชอบนั่งป๊อก ๆ มากกว่านั่งตุ๊ก ๆ เพราะได้กดกริ่ง มีคนขึ้น ๆ ลง ๆ

ไปโลตัสเด็ก ๆ อยากไปเล่นวิดีโอเกม เราก็ชอบ ให้ตังค์ลูกเล่นให้พอใจแต่ขอเกมปาบอลได้มั้ย แม่จะได้เล่นด้วย เสร็จแล้วแกรนท์บอกว่าอยากไปเลือกของเล่น เด็ก ๆ ดูของเล่นทั้งถูก ๆ แพง ๆ จะเอาอันไหนก็ได้แม่ไม่ว่า แต่ไม่สนใจของแพงเพราะมีแล้วและมีดีกว่านี้ อยากได้ของเล่นถูก ๆ ที่ยังไม่เคยมีมากกว่า ของเล่นที่ถูกมาก ๆ ร้านหนึ่งดอลล่าร์มีขาย แต่ถ้าไม่แพง เป็นพลาสติกถูก ๆ ร้านหนึ่งดอลล่าร์ไม่ขาย ร้าน Toys R Us ก็ไม่ขายเหมือนกัน เด็ก ๆ เลยไม่เคยเห็น

เด็ก ๆ ไม่ชักช้าก็เลือกของเล่นได้คนละอย่าง แกรนท์ซื้อรถบรรทุกทหาร วินชอบปืนอยากได้ปืนแต่จะเล่นคนเดียวก็ไม่สนุก วินเลยซื้อปืนให้แกรนท์ด้วยอีกอันจะได้เล่นกัน จริง ๆ เราน่ะอยากดูกล่องดินสอแบบเปิดได้สองด้านแต่มากับลูก เฮ่อ ไม่ดูก็ได้

เด็ก ๆ ได้ของเล่นแล้วบอกว่าจะกลับบ้านละ แต่เราบอกว่ากินข้าวก่อนดีมั้งลูก ไปที่เคเอฟซีเพราะที่อเมริกาไม่ได้กินเคเอฟซีเลยตั้งกะมีลูก ที่ไม่เคยกินเคเอฟซีก็เพราะร้านนี้ไม่มีที่เล่นเด็ก ก็เลยต้องกินแต่แม็คโดนัลด์หรือชิคฟิเลไปจนกว่าลูกจะโตเลิกเล่นเพล์เพลซ

สั่งอาหารมาหนึ่งชุดให้วินกับเฟรนช์ฟรายใหญ่ให้แกรนท์ ของตัวเองไม่ต้อง รอกินของเหลือลูก ที่เคเอฟซีไทยนี่ดีตรงมีน้ำเปล่าเย็น ๆ ให้เติมเท่าไหร่ก็ได้ ร้อน ๆ หิวน้ำมาก กินน้ำเย็นน้ำแข็งเยอะ ๆ เหมือนเวลาอยู่บ้าน สามคนกินไปราว ๆ หนึ่งเหยือก วินกินอาหารของตัวเองหมดหนึ่งชุด กินเฟรนฟรายที่แกรนท์กินเหลือ แล้วยังเรียกหาไอติมแต่กินไม่หมด อิ่มจนกินไม่ไหว แกรนท์ก็เอาไอติมโคนสองแท่ง แท่งแรกแกรนท์ไม่รู้ว่าโคนเมืองไทยบางกว่าโคนเมืองฝรั่ง จับแรงไปหน่อยโคนแหลกคามือ (ไม่ใช่แค่แตกคามือ) เราเลยต้องกินแทน แท่งสองช็อคโกแล็ตดิปหกเลอะเทอะแกรนท์รำคาญเลยยกให้แม่กินแทน สรุป กินไอติมเหลือลูกสามแท่งอิ่มพอดีตามคาด ไอติมโคนของเคเอฟซีไม่มีนม ถ้ามีก็มีหยดสองหยด อันนี้เรามั่นใจ เพราะกินไปแล้วไม่มีอาหาร lactose intolerance แม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Thailand Threepeat

ก่อนเดินทาง แพลนอย่างดี ก่อนออกสองวัน ห้ามเล่นนอกบ้าน พาไป children’s museum แถวบ้านที่เด็ก ๆ ไม่ได้ไปนานแล้ว ให้ไปวิงเล่นที่นั่นแทน พอวันเสาร์ห้ามออกนอกบ้าน ให้วิ่งเล่นแค่ในบ้าน แต่ในบ้านก็อันตรายได้เหมือนกัน เตะกันอีท่าไหนเลือดกระฉูดไป ER อีกจนได้ แล้วไม่ได้ไป Nightlight เพราะวันเสาร์เขาปิดสามทุ่ม แต่เล่นกันตอนสามทุ่มพอดีเขาปิดแล้ว ถ้าวันธรรมดาเขาเปิดถึงห้าทุ่ม หมดทางเลือก ต้องไป Urgent Care ที่เดิมที่คราวก่อนเถียงกะหมอเรื่องโดสยา คิดในใจว่าคงไม่เป็นไร อาจจะคนละหมอ

ไปถึง โธ่ หมอเดิม แต่เขาก็จำเราได้ พูดกะเราอย่างดีเริ่ดยังกะไม่ใช่คนเดียวกะที่ถามว่าจ่ายไม่ไหวรึไงถึงว่ายาเยอะไป แล้วยังแถมบอกว่า เขาเป็นหมอ emergency medicine ไม่ใช่ pediatric specialist ถ้าเขารักษาแผลเสร็จแล้วเราจะไป follow up กะหมอเด็กก็ได้

ทอมเลิกคิ้ว ถามว่า หมอคนเนี้ยเหรอที่เราว่าห่วย บ๊ะ ก็เพราะคราวก่อนเขาทำผิดแล้วเขารู้แล้วน่ะสิ ที่มึนงงกว่านั้นคือในประวัติแกรนท์เขียนว่าหาหมอครั้งสุดท้ายเมื่อ Black Friday ปีที่แล้ว ก็เพิ่งหาเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ประวัติตรงนี้หายไปไหน?

เลยต้องเสียเวลากะเรื่องพาแกรนท์หาหมอ แทนที่จะได้ซักผ้าจัดกระเป๋า เช้าวันเดินทางก็ต้องให้พี่ไกรศักดิ์มาดูแผลแกรนท์หน่อยพี่เขาบอกว่าอยากถ่ายรูปไว้แบลคเมล์ตอนแกรนท์แต่งงานให้เจ้าสาวดูว่าซ่าส์แค่ไหน เสร็จแล้วก็ต้องวิ่งไปซื้อของทำแผลแกรนท์กับชีสสติ๊ก แล้วก็รีบยัดโน่นนี่ลงกระเป๋า ทอมก็เร่งว่าไปเร็ว ๆ เราบอกว่าอย่าเร็วมากเดี๋ยวเคาน์เตอร์ไม่เปิด

ไปถึง ไม่มี porter  เลยสักคน ที่ทอมบอกว่าให้ทิปอย่างน้อยยี่สิบ เลยเสียแค่สิบบาทเอารถเข็นเข็นกันเอง ของไม่เยอะมากเท่าคราวก่อน ๆ มีแค่กระเป๋าอาหารแกรนท์สองกระเป๋า นอกนั้นก็ของฝากคนโน้นนี้ซะมาก แต่ยายมาแล้วสองรอบ ขนของฝากมาแล้วสองรอบก็เลยเบาลงไปมาก อีกกระเป๋านึงคือขยะของทอม ที่ใคร ๆ ก็รอคอย ที่คนเคยบอกอย่างน่ารักว่า ขยะบ้านนี้เอามาให้ผมนะครับ เพราะเธอได้รองเท้า Crocs ดิสนี่ย์ของทอมไป เนื่องจากเป็นคนเดียวที่เท้าใหญ่พอ รองเท้าใหม่ ๆ คนรับยังงงว่านี่หรือของทิ้งแล้ว ก็ใส่แค่สามชั่วโมงเองมั้ง เล่นล่องแก่งเท้าเปียกซื้อมาใส่ พอเท้าแห้งโยนทิ้งถังขยะ เราก็เก็บใส่กระเป๋ามากรุงเทพ น้ำหอมมียี่ห้อเป็นเซ็ตที่ขายแพง ๆ บนเครื่องบิน คนให้ทอมมา คุณเธอเปิดมา ฉันไม่ใช้น้ำหอม ให้มาทำไม โยนโป้งลงถังขยะ เราก็เก็บใส่กระเป๋า ตอนหลังทุกคนรู้แกว ขอเลือกขยะทอมก่อน (แต่ขอเฉพาะของทอมทิ้งเท่านั้น) เที่ยวนี้เป็นเสื้อผ้าไซส์ XL ที่เจ้าตัวดีใจว่าลดหุ่นลงแล้ว โละหมด บางตัวยังไม่เคยใส่ เราว่าจะเก็บไว้ก่อนเผื่อพองฟูขึ้นเป็น XL เหมือนเดิม แต่ถ้าเก็บไว้พอเราไม่อยู่บ้านหลายวันทอมก็โยนลงถังขยะอยู่ดี สู้เราหอบมาดีกว่า

บอกทอมว่าขอบใจฉันสิ นี่ไงช่วยเธอประหยัดตั้งสิบเหรียญ ไม่ต้องใช้ porter มายก ยกเองก็ได้

มารอคิว เจอคนข้างหน้าเขาบอกว่าคนไทย บ้านก็อยู่แค่ Pearland แต่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คุยกันถูกคอเรื่องเขาต้องไปแป๊บเดียวเพราะห่วงลูกกับมีวันหยุดแค่นั้น ลูกเขาสี่ขวบพูดไทยไม่ค่อยได้ เราถามว่าเพราะได้ยินภาษาไทยแค่เวลาเราจะบ่นลูก เร็ว ๆ เข้า แม่จะรีบไปทำงาน ใช่ไหมละ ภาษาไทยเลยมีแต่เรื่องไม่อยากฟัง บอกเขาว่าให้ลาหยุดสามเดือนพาลูกมาไทย กำลังวัยพอดีเลย สี่ขวบเป็นวัยที่ดีที่สุด เขาว่าถามว่าลายังไงได้สามเดือน เราบอกว่าบอกเมียนาย เขาเห็นด้วย นายเลยต้องเห็นด้วย แต่ถ้าเอาได้ลาแน่ ๆ ไม่ต้องถามใครก็มีลูกอีกคนไง แล้วมาเลี้ยงที่นี่ ได้หยุดสามเดือนตามสิทธิ์ กฎหมายไม่ได้บอกสักหน่อยว่าต้องลาคลอดในอเมริกา

ไปถึงเกต เพิ่งสามทุ่มยังไม่ครึ่ง เอาของวาง พาลูกไปเล่นสายพานคนเดินตรงหน้าเกต D3 กับ D4 ที่ไม่มีไฟลท์เข้าออกแล้ว วิ่งเล่นเท่าไหร่ก็ได้ไม่มีคน พาวินมานั่งดูไอแพดกับยายแล้วพาแกรนท์ไปนั่งรถไฟ skyway ไปเติมน้ำกัน ที่ สนามบิน IAH มีที่เติมน้ำแบบน้ำกรองอยู่บางจุด ไม่ได้มีทุกจุด เรารู้ว่ามีแน่ ๆ ก็ตรงเทอร์มินอล C นั่งรถไฟ ไม่มีคน ให้แกรนท์วิ่งเล่นให้เต็มที่ เข็ดกับการที่ลูกยังไม่ได้เล่นจนหมดแรง จะเกิดเรื่องยุ่งต้องไปหาหมอเย็บแผลทำแผล

แกรนท์ถามว่าวินอยู่ไหน เราบอกว่าอยู่กับยาย แม่อยากมากับแกรนท์สองคน เพราะแม่ไปกับวินสองคนบ่อยแล้ว วิ่งเล่นจนพอใจ ไปรับวินเอาน้ำไปเติมบ้าง แต่แกรนท์บอกว่าอยากไปด้วยอีก

พาไปวิ่งเล่นทุกเทอร์มินอล ไฟลท์นี้ดึกมาก สนามบินโล่ง ๆ วิ่งเล่นได้สบายมาก ขึ้นเครื่องไปแจกหูฟัง Bose คนละอัน ทำให้นั่งเครื่องบินได้สบายไม่หนวกหู ตอนแรกก็รู้สึกว่าแพง ไม่ค่อยอยากซื้อแม้รู้ว่าเป็นหูฟังที่แคนเซิลเสียงเครื่องบินได้ดีที่สุด  แต่พออ่านประวัติของ Dr. Amar Bose ประทับใจ เลยไม่รู้สึกว่าแพงเว่อร์ และยินดีจะจ่ายเมื่อรู้ว่ากำไรส่วนมากของ Bose ยกให้ MIT

เด็ก ๆ ใส่หูฟังนอนหลับกันสบาย วินไม่ค่อยกลัวเครื่อง เราว่าเพราะเสียงดังด้วยทำให้กลัว ลงทุนซื้อให้วิน เลยต้องให้แกรนท์ด้วย ส่วนเราเองใช้ที่อุดหูธรรมดา ๆ เหมือนที่เขาแจกที่โรงงาน อดีตคนโรงงาน เราใส่แบบชำนาญไม่รำคาญ แถมสบายดีเพราะนอนได้โดยไม่มีหูฟังค้ำหัว

ไปถึงสนามบินไทเป ลูก ๆ วิ่งแน่บจะไปซื้อของ ยายบอกว่ารอเดี๋ยว จัดของก่อน แวะตรงเก้าอี้นั่งที่ไม่มีใครนั่งเพราะทุกคนรีบต่อคิวจาก terminal D ไป terminal C แต่เราชิลล์ ๆ เพราะรู้ว่าช้า ๆ ไม่ต้องต่อคิว เอาข้าวของวาง ไปห้องน้ำ โน่นนี่ พอดีสังเกตเห็นแฟ้มเอกสาร ตอนแรกนึกว่าใครเอามาวางจองที่ ก็จะเขยิบเอาแฟ้มเขาไปวางอีกเก้าอี้นึง แต่พอไปขยับเห็นในนั้นมีกรีนการ์ดอเมริกา เห็นแค่นิดเดียวที่เป็นรูปเทพีเสรีภาพก็รู้แล้วว่ากรีนการ์ด ถ้าอย่างนั้นคงไม่ใช่เรื่องเอามาจองที่ แต่สงสัยใครหยิบออกวางจัดของเหมือนเราแล้วลืมไว้ เรียกแม่บ้านมาดูว่าของใครก็ไม่รู้ ชี้ไปที่กรีนการ์ด บอกว่า mei guo lu ka โชคดีที่รู้ภาษาจีนคำนี้ เพราะแม่บ้านสนามบินสนใจทันที หยิบแฟ้มเอาขึ้นรถเข็นวิ่งหายไป เราเดินผ่านไปทางนั้นพอดี เห็นเขากำลังให้การที่สถานีตำรวจ หวังว่าใครที่ลืมไว้คงจะได้คืนโดยไม่ยากเย็นมากนัก ขอให้ทันเดินทางกลับเข้าอเมริกา

ยายบอกว่ายายนั่งรอดีกว่า ยายต่อเน็ตสนามบิน นั่งเล่นไอแพดจิ้มไลน์สบาย ๆ ส่วนเราพาเด็ก ๆ นั่งรถไฟไป terminal 1 ไปหา Egg Surprise ที่เด็ก ๆ เคยได้เครื่องบินเมื่อครั้งมาไต้หวันปีที่แล้วที่ได้ egg surprise รุ่นเครื่องบินไปชุดนึง แต่ปีนี้ไม่มีรุ่นนั้นแล้ว เด็ก ๆ เลยซื้ออย่างอื่นแทน เรารูดบัตรปรื๊ดแทนการส่ง message ไปบอกทอมว่ามาถึงไต้หวันแล้ว ส่งบิลล์จากไต้หวันไปแทน

นั่งรอเครื่องที่ไต้หวัน เด็ก ๆ ไม่รำคาญเพราะได้ของเล่นมาแล้ว เอามาแกะดูกันว่ามีของเล่นอะไรบ้างในไข่ ขึ้นเครื่องมา วินไม่นอนเลยจนเราเป็นห่วงว่าจะอยู่ไม่ถึงเย็น แต่แกรนท์กินโค้กเข้าไปแล้วก็นอนไม่หลับอยู่พักนึง รำคาญบิดไปมา แต่ในที่สุดก็หลับไป

ลงเครื่องมาไม่ลำบากยากเย็น เจ้าหน้าที่ ตม เห็นเด็ก ๆ มีพาสปอร์ตไทยแต่เราไม่มี บอกว่าให้เราเข้าช่องคนไทยไปพร้อมกันเลย บริการดีทีเดียว ไปถึงกระเป๋ายังไม่มาด้วยซ้ำ ใช้ porter ไทยขนกระเป๋าให้ น้องนัทกับลุงต้นมารออยู่แล้ว ขับขึ้นทางด่วนตำรวจเรียก นัทถามว่าเรียกได้ยังไงทุกอย่างถูกกฎหมาย ใบขับขี่มี ทะเบียนรถมี ไม่ได้ขาดอายุ ประกันก็มี ไม่ได้ขับเร็ว คาดเข็มขัด เรียกทำไม เลยไม่จอด ขับไปเลย เราก็งงว่าทำได้ด้วยหรือ ถ้าเป็นที่อเมริกาตำรวจไล่ตามแถมโดนข้อหาหนักไปแล้ว นัทบอกว่าที่นี่เมืองไทย จอดไปเขาก็ยัดข้อหาจนได้ เล่นเอาเราเป็นงงทั้งกะตำรวจไทยและผู้ขับขี่ไทย

มาถึงบ้าน ขนของ หูวววว บ้านเลอะมาก นี่เหรอมีคนมาถูไว้แล้ว ใต้เตียงใต้ตู้สกปรกมาก ต้อนลูก ๆ เข้าห้องแอร์ เราก็ถูบ้านไปราว ๆ สามรอบกว่าจะรู้สึกว่าพอทนได้ เล่นเอานิ้วมือแห้งแตกจนไอโฟนอ่านลายนิ้วมือไม่ออก

ส่วนยายออกไปเอาของที่อีกบ้าน เด็ก ๆ รีบมุ่งไปเซเว่น หาขนมพริงเกิลไม่เจอตั้งนาน ที่แท้เขาเปลี่ยนจากแบบขวดมาเป็นแบบซอง แกรนท์บอกว่าอยากลองกินดู กับอยากกินสเลอปี้ หยิบถ้วยกลางที่อเมริกาคือถ้วยเล็ก แต่ใส่แค่ครึ่งถ้วย บอกว่าอยากกินแค่นี้

จูงเด็ก ๆ ไปเปิดบัญชีที่ธนาคารออมสินด้วยกัน เพราะนี่คือธนาคารเดียวที่ไม่ถามว่ามีกรีนการ์ดมีสัญชาติอื่นรึเปล่า เจ้าหน้าที่ถามสถานภาพ เราบอกว่าโสด (ตามทะเบียนราษฎร์ไทย) อาชีพ แม่บ้าน รายได้ ไม่มี (ที่ประเทศไทย) เจ้าหน้าที่ถามแบบชิลล์ ๆ มาก พอไปรับเล่ม เจ้าหน้าที่ถามว่า ทำไมหมู่นี้ไม่ค่อยเห็นคุณพ่อ เราบอกว่าพ่อเสียแล้วค่ะ เจ้าหน้าที่ก็ตกใจถามว่าเมื่อไหร่ ทำไมไม่รู้ แล้วชี้ไปที่เด็ก ๆ ถามว่า อ้อ นี่ใช่ไหมที่ยายไปเลี้ยงที่อเมริกา

เด็ก ๆ ทนได้ดีกว่าที่คาด กว่าจะหลับก็ตั้งหนึ่งทุ่ม ไฟลท์ลงกลางวันนี้ดีมาก ปรับเวลาได้ง่าย เราก็ด้วยแฮะ ถูบ้านซะจนไม่ง่วง กว่าจะง่วงก็หนึ่งทุ่ม ที่จริงไม่ง่วงเท่าไหร่แต่ว่าเมื่อยแขนเมื่อยหลังจากนั่งเครื่องกะถูบ้านเลยนอนพักแล้วหลับซะเลย

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

The Proof Is In The Pudding

เมื่อวานนี้ลงทะเบียนเรียนยิมนาสติกของปีการศึกษาหน้าไปเรียบร้อย จ่ายตังค์เร็วได้ลดคนละ $50 ก่อนจ่ายถามโค้ชก่อนว่าปีหน้าโค้ชยังสอนรึเปล่า ถ้าโค้ชไม่สอนเราไม่ลงทะเบียน

กว่าจะหาโค้ชที่ถูกกับแกรนท์เจอก็เปลี่ยนไปหลายคลาส โค้ชเข้าใจแกรนท์ได้ดี ไม่พูดมาก ทำท่าให้ดู เวลาแกรนท์อารมณ์เสียโค้ชก็ทำตลก ๆ ให้แกรนท์หายโมโห ไม่อย่างนั้นก็ให้ไปต่อยอะไรสักทีแล้วให้รีบวิ่งกลับมา

เมื่อวานนี้วันสุดท้ายที่จะเจอโค้ช เราวิ่งไปแบงค์เบิกตังค์ วิ่งไปซื้อการ์ด หาเกือบตายเพราะอาทิตย์นี้วันแม่ มีแต่การ์ดแม่ ๆ ในที่สุดก็หาเจออันนึง You deserve the best.  เพราะหา Thank you ไม่เจอ เอาอันนี้ก็ได้ ทิปโค้ชไปหนึ่งร้อย พอเรียนเสร็จบอกให้แกรนท์เอาซองไปให้ครู แกรนท์ยื่นให้ โค้ชเปิดมาตกใจรีบปิด แล้วไปเปิดต่อในห้องไม่ให้คนอื่นเห็นเพราะเขาคงรู้ว่าเราไม่ได้ให้ทุกคน ที่จริงเมื่อวานนี้เป็น Teacher’s Day ด้วย เป็นวันที่เหมาะมากที่จะให้ของขวัญครู ดูเขามาหนึ่งการศึกษาเห็นแล้วว่าโค้ชเป็นคนดีจริง ๆ ไม่โกงเวลาสอน สอนเต็ม สอนจริง ตั้งใจ ที่สำคัญเข้าใจและยอมรับแกรนท์ ทำให้แกรนท์ชอบไปเรียน

เด็ก ๆ ไม่รู้ว่าแม่ให้อะไรครู เราไม่บอกลูก กลับมาบ้านถามลูกว่า แกรนท์รู้มั้ยว่าวันนี้แกรนท์เอาอะไรไปให้โค้ช แกรนท์ตอบอย่างมั่นใจว่า mail! แล้วยังบอกว่า Gavin, Next time it’s your turn to give Coach Arty the mail. เอิ่ม คงไม่เร็วนักนะลูก ต้องรอหมดปีการศึกษาหน้าก่อน

กลับบ้านมาพาลูกไปสนามเด็กเล่นวิ่งเล่นต่อ ตอนนี้ลูกมีเพื่อนที่เล่นด้วยอย่างดีเข้ากันได้ดีเป็นเด็กลูกจีนที่ชอบเล่นซน แล้วพ่อแม่ก็อนุญาตให้เล่นซน ไม่ได้หาง่าย ๆ โดยเฉพาะพวกแม่ ๆ เราก็เพิ่งเจอคนจีนแผ่นดินใหญ่คนนึงที่เราคุยแล้วถูกคอมาก ถามเขาว่าให้ลูกมาเล่นถึงดึกดื่นสองทุ่มครึ่งจนพระอาทิตย์ตก ไม่ต้องรีบไปทำการบ้านรึ แม่คนนี้บอกว่าไม่ต้องหรอก ลูกเขาทำการบ้านรึไม่ทำช่างมัน เอาสนุกมีความสุขไว้ก่อน เรางงมาก บอกเขาว่า You’re the first Chinese person I know who doesn’t push their kids to get 100. วันนี้คุยกะเขาต่อ เขาบอกว่าเขาย้ายบ้านมาอยู่แถวนี้เพราะจะมาอยู่ใกล้โบสถ์ เราเลยถามว่าเขาเป็น pastor รึเปล่าถึงต้องลงทุนย้ายมาอยู่ใกล้โบสถ์ เขาบอกว่าเปล่า แค่ว่าเขาอาสาสมัครวันอังคาร พฤหัส เสาร์ แล้วก็วันอาทิตย์ ไปโบสถ์ตามปรกติ

เห็นหน้าคนนี้เชื่อได้เลยว่าคริสต์แท้ไม่ใช่อมพระเจ้ามาพูด หน้าตาเขาสงบเยือกเย็นแบบเข้าถึงความหมายในพระคัมภีร์ Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. ลักษณะเขาแบบนั้นจริง ๆ เลย ดูเขาสบาย ๆ และมีความสุข หน้าตาก็ไม่แก่ เพราะตอนแรกเราก็งง ๆ ที่เขาบอกว่าลูกคนโตอายุห่างจากคนเล็กสิบห้าปี ก็ลูกคนเล็กเขายังเล็กกว่าลูกเราอีก แต่ทำไมหน้าตาเขาดูเด็กกว่าเราอีกแฮะ The math doesn’t add up. พอรู้ว่าเขาเป็นคริสต์ปฏิบัติเราถึงรู้ว่า อ้อ แบบนี้นี่เอง เขาคงอายุรุ่นเดียวกะเราแต่เข้าถึงศาสนาทำให้หน้าไม่แก่ ไม่ต้องโบท็อกซ์

หน้าตาอ่อนวัยไม่ต่างจากครูเปียโนที่เป็นพุทธปฏิบัติ เวลาว่างปุ๊บไม่ใช่ดูหนังดูละคร แต่จะท่องพุทโธ อมิตาภา คือมีสติตลอดเวลานั่นแหละ เราก็รู้นะว่าครูทำดี ทำแบบนี้ดี แต่เรา … เกียจคร้าน

ตอนนี้ลูกอยากออกไปปาร์คทุกวัน สนุกกับการเล่นกับเพื่อน เมื่อวานนี้เอา frisbee ไปเล่น แล้วมีเด็กแขกมาขอยืมไป แต่เอาไปแบบน่าเกลียดไม่มีความเกรงใจ เอาไปเล่นกับเพื่อนตัวเองเฉยเลย ไม่ชวนเจ้าของเล่นด้วย แล้วยังปาไปโดนรถคนอื่นหลายหน เจ้าของเขารีบเอาลูกขึ้นรถขับหนีไปเลย พ่อเด็กก็ได้แต่เรียกกลับบ้านท่าเดียว แต่ลูกไม่สนใจ ไม่ฟัง เล่นต่อแบบไม่สนใจว่าพ่อจะพูดอะไร วินมาบ่นกับเราว่าไม่อยากให้คนนี้ยืมแล้ว เราบอกว่าวินก็คิดเอาละกันว่าจะแก้ปัญหายังไง วินบ่นว่า No more Mr. Nice Guy! บอกเขาว่าจะกลับบ้านละ เอาของเล่นคืนมา

เด็กคนนี้ตอนเล็ก ๆ น่ารักมาก แต่พอโตมาทำไมกลายเป็นเด็กดื้อ ซน ก้าวร้าว เรางงมากถึงมากที่สุด เพราะเรายังจำตอนเขาสองขวบกว่า ๆ ได้ เขาเคยเป็นเด็กน่ารักมาก เกาะแม่ตลอด เราถามว่ากี่ขวบแล้ว เขาก็เขิน ๆ วิ่งไปกระซิบถามแม่เขา แล้ววิ่งมาบอกว่า I’m two years and nine months old. แล้วพอเรามาเจออีกทีเมื่อราว ๆ สองปีก่อนตอนห้าขวบ ต๊ายตาย เด็กยิ้มแย้มคนนั้นกลายเป็นเด็กก้าวร้าวไปได้ยังไง รึเพราะมีน้องเลยกลายเป็นเด็กมีปัญหา รึเพราะแม่ไปทำงาน แต่ก่อนแม่เลี้ยงเอง ตอนหลังพี่เลี้ยงเม็กซิกันเลี้ยงทั้งวันจนค่ำรวมไปถึงวันหยุดด้วย แต่จะว่าพี่เลี้ยงก็ไม่น่าใช่ เพราะน้องก็ดูเรียบร้อยน่ารัก หรือจะต้องดูไปอีกสักพักเพราะตอนนี้น้องก็อายุราว ๆ สองขวบเก้าเดือนเหมือนกัน

กว่าพระอาทิตย์จะตก กว่าจะกลับบ้าน อาบน้ำ กินข้าวหรือกินขนมเพราะหิวมาจากสนามเด็กเล่นอีกรอบ ก็ดึกพ่อนอนไปแล้ว เด็กคนอื่นเขาจะไหวรึ ต้องรีบนอนรีบตื่นมารอรถโรงเรียน ถามแม่คนเคร่งศาสนาว่าลูกเขานอนดึกขนาดนี้ได้หรือ ลูกเราไม่ได้ไปโรงเรียนเรายังว่านอนดึกเลย เขาบอกว่าตอนเช้าลูกหลับตาแม่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วอุ้มไปยืนรอรถโรงเรียน … โห ชิลล์มาก

คุยกับแม่ของเด็กที่เรียนคาราเต้กับลูก เขาบอกว่าเดี๋ยวนี้จะมาเที่ยวเอาคัพเค้กไปให้ลูกที่โรงเรียนตอนวันเกิดไม่ได้แล้วนะ ต้องแจ้งโรงเรียนก่อนว่าจะเอาไปวันไหน ต้องจองคิวเพราะโรงเรียนอนุญาตให้เอาไปแค่เดือนละครั้ง แล้วต้องแจ้งล่วงหน้าว่าใส่ส่วนประกอบอะไรบ้างถ้าทำเอง ถ้าซื้อก็ต้องเอาฉลากให้โรงเรียนดูก่อนว่ามีส่วนประกอบอะไรบ้าง แม่คนนั้นเขาเลยไม่เอาไปดีกว่า ยุ่งยาก เขาก็บ่นว่าต่างจากสมัยเขาเป็นเด็กที่แม่เขาและแม่ของทุกคนเอาคัพเค้กไปแจกเด็กทุกคนตอนวันเกิดลูก สมัยนี้โรงเรียนเป็นอะไรไปหมดแล้ว  ตอน preschool ดีกว่า เอาอะไรไปก็ได้

วัดพัฒนาการของลูกจากหนึ่งปีการศึกษาที่ผ่านมา ลูกมีพัฒนาทางสังคมไปมากขึ้นเยอะ รู้จักเล่นกับเพื่อน รู้จักหาเพื่อน รู้จักยอมรับกติกา รู้จักไม่ยอมรับกติกาที่ไม่ยุติธรรมและไม่เล่นกับคนที่ไม่ชอบ อันนี้ก็พอแล้วสำหรับปีนี้ อย่างอื่นค่อยสอนทีหลังเมื่อพร้อม สำหรับเราเองปีนี้เราได้เรียนรู้ว่า เมื่อพร้อมค่อยทำ ไม่พร้อมอย่าทำ อย่าผลักดัน การผลักดันไม่ใช่การสนับสนุน พูดง่าย ทำยาก บางทีเผลอผลักดัน ต้องคอยเตือนตัวเอง

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Home Depot Mother’s Day Kids Workshop

วันเสาร์แรกของเดือน กิจกรรมโฮมดีโป้ที่ลูกชอบและแม่ก็ชอบ ไปโฮมดีโป้สาขาใกล้บ้าน เด็กเยอะมาก เขาบอกว่าของหมด หมดประจำ หมดทุกที เพราะแถวนี้เป็นหมู่บ้านที่ใหญ่คนเยอะ เด็กมาก บอกลูกว่าเดี๋ยวไปโฮมดีโป้สาขาอื่น คิดในใจว่าต้องไปสาขาอื่นที่น่าจะเป็นคนที่ไม่ค่อยพาลูกมากิจกรรมแบบนี้ เปิดกูเกิลแม็ปถามว่ามีโฮมดีโป้ที่ไหนอีกบ้าง กูเกิลแม็ปขึ้นมาแล้วต้องอาศัยความชำนาญของการเป็นคนที่อยู่ฮิวสตันมานาน (จนไม่ยอมย้ายเมืองไปไหน) ที่พอจะคาดเดาได้ว่าต้องสาขาไหนถึงไม่ค่อยมีผู้ปกครองพาเด็กไป ไม่ใช่สาขาที่บ้านแถวนั้นไม่ค่อยมีเด็ก แต่ต้องสาขาที่เราคาดว่าผู้ปกครองจะไม่ค่อยพาเด็กมากิจกรรมแบบนี้

คาดการณ์ไม่ผิด ไปโฮมดีโป้อีกสาขาหนึ่ง เด็กน้อย คนน้อย และบริการดีเริ่ดประเสริฐศรี นอกจากมีกระถางดอกไม้ให้ตอกทำเอง มีสีให้ทาเท่าไหร่ก็ได้ เติมสีเท่าไหร่ก็ได้ มีถาดน้ำให้ล้างแปรงพู่กัน มีดินและเมล็ดดอกไม้มาให้เด็ก ๆ ปลูกหลังจากทำเสร็จ แล้วก็มีขนมกับน้ำหวานให้เด็กกินด้วย ยังกะจัดปาร์ตี้

มีเด็กคนนึงพูดอย่างเอียงอายว่าเมื่อวานวันเกิด เจ้าหน้าที่บอกทุกคนว่าวันนี้วันเกิดวิคเตอร์ ทุกคนร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์กันหน่อย อู๊ย ประทับใจ วันหลังมาแต่สาขานี้ดีกว่า ขับรถไกลหน่อยแต่ประทับใจมาก คุ้มค่ากับการถ่อมา

ตั้งกะได้กระถางต้นไม้พร้อมเมล็ดพันธุ์ เด็ก ๆ ก็รดน้ำต้นไม้ทุกวัน คอยดูว่าดอกไม้ของตัวเองจะโตรึยัง น่าเสียดายที่อีกอาทิตย์ต้องไปกรุงเทพซะแล้ว ไม่รู้จะทันได้เห็นดอกไม้ของตัวเองโตหรือเปล่า

กระถางซ้ายของแกรนท์ ทาสีแค่นี้บอกว่าพอแล้ว ของวินบอกว่าทาสีเป็นทหารดำสลับเขียว

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น